โลกนี้ไม่มีใครน่าไว้ใจ

ฤดีกาล ฉบับที่ 26 เดือนมกราคม - มีนาคม 2560
โลกนี้ไม่มีใครน่าไว้ใจ


          เคยได้ฟังเรื่องเล่าจากแดนไกลอันแสนอบอุ่นให้แง่คิด  เล่ากันว่า...เย็นวันหนึ่ง เด็กชายตัวน้อยได้ยินเสียงคนตะโกนขายซาลาเปาท่ามกลางอากาศหนาวเย็นในฤดูหนาว เขาจึงขอเงินจากพ่อและวิ่งไปซื้อซาลาเปาแสนอร่อยทันที คนขายรับธนบัตรใบใหญ่จากเด็กน้อยแต่ไม่มีเงินทอน จึงบอกให้เด็กน้อยรอ เขาจะไปแลกเงินมาทอนให้ เด็กน้อยเชื่อฟังอย่างว่าง่าย แต่คนขายซาลาเปาหายไปนาน...นานเหลือเกิน เด็กน้อยหายไปนานจนพ่อนึกเอะใจออกตามหา และพบลูกชายยืนคว้างอยู่เพียงลำพังท่ามกลางหิมะที่เริ่มโปรยปราย ทันทีที่เห็นพ่อ เด็กน้อยร้องไห้น้ำตาไหลเป็นทาง เมื่อพ่อฟังที่เด็กน้อยเล่า จึงถอนใจแล้วบอกลูกว่า “โลกนี้ไม่มีใครน่าไว้ใจ ต่อไปอย่าเชื่อใจใครง่ายๆ นะ” แล้วทั้งคู่ก็เดินกลับบ้านท่ามกลางอากาศเหน็บหนาว อ้างว้าง...

          หลายปีผ่านไป เด็กน้อยเติบโตเป็นหนุ่ม แต่งงานมีครอบครัว มีลูกชายตัวน้อยน่ารัก แล้วเย็นวันหนึ่ง เสียงตะโกนขายซาลาเปาดังแว่วมา ลูกชายรบเร้าขอเงินไปซื้อซาลาเปาแสนอร่อย เขาจึงบอกลูกว่า “งั้นเดี๋ยวพ่อไปด้วย อย่าไว้ใจใครง่ายๆ รู้ไหม” พ่อลูกจูงมือไปด้วยกัน เมื่อเขายื่นธนบัตรใบใหญ่ให้คนขายซาลาเปา คนขายรับเงินมา มองเด็กน้อย แล้วนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “นานแล้ว ผมเคยขายซาลาเปาให้เด็กคนหนึ่ง อายุประมาณนี้แหละ เจ้าหนูให้ธนบัตรใบใหญ่มา แต่ผมไม่มีเงินทอน เลยต้องไปขอแลกตามที่ต่างๆ แต่ไม่มีสักคน สักร้านที่ยอมให้แลกเลย ผมตระเวนหาอยู่นานกว่าจะได้เงินทอน แล้วรีบกลับมา แต่เด็กคนนั้นก็ไม่อยู่เสียแล้ว ผมเสียใจมาก...เย็นนี้ช่างเหมือนวันนั้นจริงๆ ผมจึงอยากให้ซาลาเปากับคุณและลูกโดยไม่รับเงินเพื่อเป็นการไถ่โทษที่ติดค้างในใจ” คนขายยื่นถุงซาลาเปา ยิ้มให้เขาและลูกชาย ก่อนเดินจากไป...

          เสียงตะโกนขายซาลาเปาห่างไปไกลแล้ว แต่เขายืนนิ่งงันมองตามไปไม่คลาดสายตา หิมะเริ่มโปรยปราย ทว่ามือที่กุมมือน้อยๆ ท่ามกลางอากาศหนาวเย็นนั้น กลับอบอุ่นยิ่งกว่าฤดูหนาวใดๆ ที่ผ่านมา...